Vitalis Den Haag
Verhalen
Oud papier
Neem eens een gezin in gedachten, en probeer dat gezin eens te beschrijven.... Tien tegen één dat er een moeder en een vader in voorkomt en twee kinderen. Ze wonen waarschijnlijk in een leuk rijtjeshuis en hebben een auto en een hond. Een heel 'normaal' gezin.
Mijn eerste koppeling met twee kinderen uit één gezin is niet te vergelijken met hierboven. Het gezin heeft nog geen verblijfsvergunning en het oudste meisje van 12 is een heel verantwoordelijk meisje. Eigenlijk runt zij het gezin en kan hierdoor weinig genieten van haar jeugd. Haar zusje van 8 is een heel dromerig meisje. Toen we haar bij de intake vroegen welke activiteiten ze graag wilde doen met mij, antwoordde ze dat ze wel met me naar Parijs wilde! Een mooie fantasie. Het broertje van 10, die een eigen vrijwilliger krijgt, is een heel enthousiast kind en vraagt alle aandacht. De ouders vinden het erg moeilijk om met de onzekerheid rondom de verblijfsvergunning om te gaan. Ze wonen in een piepklein appartementje. Je kunt je vast wel voorstellen dat de spanningen wel eens hoog oplopen.
Het is enorm dankbaar werk als je heerlijk geknuffeld wordt omdat de jongste het zo enorm fijn bij je vindt. En dat terwijl je alleen maar hebt geknutseld met oude restjes papier. Of als je merkt dat je vragen kunt beantwoorden waar het oudste meisje al heel erg lang mee rond loopt. Of ze nou moest kiezen voor het VWO of toch maar eerst de HAVO en vervolgens het VWO. Aandacht en liefde geven is het recept bij deze kinderen. Ze laten groeien in zelfverzekerd zijn. Iemand voor ze zijn waar ze geheimpjes aan kunnen vertellen, waar ze zichzelf kunnen zijn en vanuit spontaniteit kunnen reageren. Het lijkt zo simpel en 'normaal', maar deze kinderen kunnen dat niet in hun eigen gezin.
Wrang is het als je na een jaar afscheid van ze neemt, maar blij dat je ze iets hebt mee kunnen geven. Het afscheid van deze twee kinderen is alweer meer dan een jaar geleden. Inmiddels ben ik gekoppeld met een 13 jarig meisje. Een meisje wat lekker aan het puberen is en samen met haar moeder en zusje (beide verstandelijk gehandicapt) woont. Heerlijke puberverhalen aanhoren. Van wie ze valentijnskaarten heeft gekregen en dat ze toch wel stevig baalt van haar moeder. Wat is het heerlijk als je dan, ook vanuit eigen ervaring, kan vertellen dat vader en moeder haar en haar zusje het allerbelangrijkste vinden op de hele wereld. En dat haar moeder op haar eigen manier hier vorm aan probeert te geven, ook al is dat net niet waar een puberend meisje op zit te wachten. Ik zie haar diep nadenken en vervolgens ja-knikken. Soms ben je als vrijwilliger de boodschapper of vertaler van liefde die wel wordt gegeven door ouders maar niet wordt ontvangen.
Met simpele activiteiten en een paar uur aandacht geven kan je enorm veel bereiken. Wat je ervoor terugkrijgt is niet in waarde uit te drukken. Je (her)ontdekt je eigen kinderlijke eigenschappen. Je woonomgeving blijkt erg interessant te zijn vanuit kinderogen bekeken. En bovenal krijg je enorm veel plezier en energie van dit vrijwilligerswerk.